Η ρουλέτα στη λογοτεχνία

Λαμπλέ, 1801

Το La Roulette, ou le Jour είναι ένα μυθιστόρημα που τυχαίνει να περιέχει την πρώτη πλήρη περιγραφή του παιχνιδιού: τις αίθουσες του Palais-Royal, τα δύο μηδέντροχόςΜηδένΗ μοναδική πράσινη θήκη που δεν καλύπτεται από κανένα στοίχημα ίσων χρημάτων, δωδεκάδας ή στήλης· η πηγή του πλεονεκτήματος του καζίνο. Επίσης: ένα μηδέν, 0.Όλο το λήμμα →, το ταμπλόεξοπλισμόςΤαμπλόΤο τυπωμένο πλέγμα στοιχημάτων πάνω στο τραπέζι. Επίσης: τραπέζι, τσόχα, ύφασμα.Όλο το λήμμα →, τα καλέσματα των κρουπιέρηδωνάνθρωποιΚρουπιέρηςΟ υπάλληλος που διευθύνει το παιχνίδι σε ένα τραπέζι ρουλέτας.Όλο το λήμμα →. Είναι η πρωτογενής πηγή για την προέλευση της ρουλέτας και σχεδόν κανείς δεν το έχει διαβάσει ως μυθιστόρημα, κάτι που ίσως είναι δίκαιο.

Ντοστογιέφσκι, 1866

Το The Gambler υπαγορεύτηκε σε 26 ημέρες για να τηρηθεί ένα συμβόλαιο και να πληρωθούν χρέη τυχερών παιχνιδιών που είχαν γίνει στο Βισμπάντεν και στο Χόμπουργκ. Ο αφηγητής του, ο Αλεξέι, είναι δάσκαλος σε μια ρωσική οικογένεια στο «Ρουλετένμπουργκ» που κερδίζει μια περιουσία στα τραπέζια και τη χάνει, μαζί με τον εαυτό του, στη διάρκεια του βιβλίου. Οι περιγραφές των τραπεζιών, των συστημάτων που χρησιμοποιούν οι παίκτες, της βεβαιότητας ότι ένα σερί πρέπει να τελειώσει και του τρόπου που ένα κέρδος μοιάζει με διορατικότητα είναι ο καλύτερος απολογισμός της πλάνης του τζογαδόρου σε οποιαδήποτε γλώσσα, γραμμένος σχεδόν πενήντα χρόνια πριν από τα 26 μαύραστοίχημαΜαύροΣτοίχημα ίσων χρημάτων στους 18 μαύρους αριθμούς. Γαλλικά: noir.Όλο το λήμμα → και έναν αιώνα πριν από τα συμπεριφορικά οικονομικά.

Το Μπαντ Χόμπουργκ και τα καζίνο των λουτροπόλεωνΤο Ρουλετένμπουργκ του Ντοστογιέφσκι

Ο Θάκερι και οι λουτροπόλεις

Το Vanity Fair τελειώνει με τη Μπέκι Σαρπ στα τραπέζια μιας γερμανικής λουτρόπολης, και το κεφάλαιο είναι ένα οξυδερκές σκίτσο του ποιοι κάθονταν γύρω από έναν τροχό ρουλέτας τη δεκαετία του 1840: οι καταστραμμένοι, οι ελπιδοφόροι, οι βαριεστημένοι και οι επαγγελματίες. Ο Θάκερι (Thackeray) το είχε δει· το Μπάντεν-Μπάντεν ήταν στη διαδρομή κάθε Άγγλου ταξιδιώτη. Το Smoke (1867) του Τουργκένιεφ διαδραματίζεται στις ίδιες αίθουσες.

Τζακ Λόντον, 1912

Το «Shorty Dreams», μια ιστορία στο Smoke Bellew, είναι το μοναδικό λογοτεχνικό κείμενο που αποδίδει σωστά έναν νικητή της ρουλέτας, επειδή ο παίκτης δεν χρησιμοποιεί σύστημα. Ο Smoke Bellew, ένας άνθρωπος από το Σαν Φρανσίσκο που έγινε ερευνητής χρυσού στο Κλοντάικ, κάθεται σε ένα τραπέζι ρουλέτας στο saloon Elkhorn στο Ντόσον και αρχίζει να κερδίζει, νύχτα με τη νύχτα, $3.500 τη φορά. Ο συνεταίρος του, ο Shorty, αποφασίζει ότι πρέπει να ονειρεύεται. Οι παίκτες του Ντόσον, που ξέρουν από «τους μαθηματικούς ξεφτέρηδες των κολεγίων» ότι η ίδια η ρουλέτα είναι το μόνο σύστημα, γεμίζουν τετράδια προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν τα στοιχήματά του και δεν βρίσκουν τίποτα, επειδή ο Smoke ποικίλλει το παιχνίδι του επίτηδες, χάνοντας κάποτε σαράντα στοιχήματα στο όριο στη σειρά για να θολώσει την εικόνα.

Οι δέκα ιδιοκτήτες παιχνιδιών της πόλης συγκεντρώνουν μια μπάνκα $10.000 σε ένα πίσω δωμάτιο και τον προσκαλούν να την αντιμετωπίσει. Την τινάζει σε μιάμιση ώρα. Αντιμέτωποι με το δίλημμα να μειώσουν τα όριά τους σε ένα σεντ ή να κλείσουν τα τραπέζια, ρωτούν για πόσα θα πουλήσει το σύστημα. Τριάντα χιλιάδες δολάρια, λέει, τρεις χιλιάδες ο καθένας, πληρωμένα σε χρυσόσκονη, και θα υποσχεθεί να μην το ξαναπαίξει ποτέ στο Ντόσον. Πληρώνουν. Τότε τους δείχνει: όταν η μπίλιαεξοπλισμόςΜπίλιαΗ μικρή σφαίρα που εκτοξεύεται στην τροχιά αντίθετα από τον ρότορα. Οι σύγχρονες μπίλιες είναι από ιβορίνη ή τεφλόν, 18–21 χλστ.Όλο το λήμμα → εκτοξεύεται με το 9 απέναντι από τον keeper, κερδίζει το 26· με το 11 απέναντι έρχεται το διπλό μηδένπαραλλαγήΔιπλό μηδένΗ θήκη 00 του αμερικανικού τροχού. Η παρουσία της ανεβάζει το πλεονέκτημα του καζίνο από 2,70% σε 5,26%.Όλο το λήμμα →· με το διπλό μηδέν απέναντι έρχεται το 32. «Δεν συμβαίνει πάντα, αλλά συνήθως συμβαίνει.» Ο Big Burke σταματά τον τροχό, τον κοιτάζει, κοιτάζει τη σόμπα δίπλα στο τραπέζι και βλαστημά. Ο τροχός έχει στρεβλώσει από τη ζέστη. Δεν ήταν ποτέ σύστημα· ήταν ένας μεροληπτικός τροχόςεργαστήριοΜεροληπτικός τροχόςΤροχός του οποίου τα φυσικά ελαττώματα κάνουν ορισμένες θήκες πιο πιθανές από 1/37. Σπάνιος, ανιχνεύσιμος μόνο με χιλιάδες καταγεγραμμένες περιστροφές.Όλο το λήμμα → και ένας άνθρωπος που το πρόσεξε.

Ο Λόντον είχε διαχειμάσει στο Κλοντάικ το 1897–98 και ήξερε τα saloon. Η ιστορία είναι ένα πλήρες μάθημα παιχνιδιού με πλεονέκτημα περίπου πενήντα χρόνια πριν από τον Θορπ: παρατηρήστε, καταγράψτε, ποντάρετε στον τομέατροχόςΤομέαςΈνα συνεχόμενο τόξο θηκών στον τροχό, σε αντιδιαστολή με μια ομάδα στο ταμπλό.Όλο το λήμμα →, ποικίλλετε το μοτίβο ώστε το καζίνο να μη βλέπει ό,τι βλέπετε, και πουλήστε πριν μετακινήσουν το τραπέζι. Ο Τζόζεφ Τζάγκερ είχε κάνει το πραγματικό πράγμα στο Μόντε Κάρλο γύρω στο 1880· η εκδοχή του Λόντον είναι πιο αστεία και η διάλεξη των παικτών για το γιατί τα συστήματα δεν μπορούν να δουλέψουν είναι τόσο ακριβής όσο οτιδήποτε σε αυτόν τον ιστότοπο.

Η ρουλέτα του Μόντε ΚάρλοΜύθος: τα συστήματα νικούν τον τροχό

Φλέμινγκ, 1953

Το Casino Royale είναι κυρίως μπακαρά. Στη ρουλέτα ο Μποντ ποντάρει στις δύο πρώτες δωδεκάδεςστοίχημαΔωδεκάδα1–12, 13–24 ή 25–36, πληρώνει 2:1.Όλο το λήμμα → στο ανώτατο όριο του τραπεζιού, καλύπτοντας τα δύο τρίτα του ταμπλό, και σε εκείνη τη σκηνή κερδίζει έξι περιστροφές στις επτά· ο Φλέμινγκ τον βάζει να σημειώσει ότι κάθε περιστροφή δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη. Η «στρατηγική James Bond» που πωλείται online, μια διάταξη στα 19–36, στο six lineστοίχημαSix lineΈξι αριθμοί σε δύο γειτονικές σειρές (σιξέν), πληρώνει 5:1. Γαλλικά: sixain.Όλο το λήμμα → 13–18 και στο μηδέν, δεν υπάρχει στο μυθιστόρημα ούτε σε κανένα από τα βιβλία του Φλέμινγκ που ελέγξαμε· δεν είναι γνωστό ποιος της έδωσε πρώτος το όνομα του Μποντ. Και τα δύο στοιχήματα κοστίζουν 2,70% σε τροχό με ένα μηδέν. Η ενότητα Στρατηγική έχει την αριθμητική.

Όρια τραπεζιού ρουλέτας

Μη μυθοπλασία

Το The Eudaemonic Pie (1985) του Τόμας Μπας (Thomas Bass) αφηγείται την ιστορία των υπολογιστών στα παπούτσια και είναι το καλύτερο βιβλίο για τη φυσική της ρουλέτας για τον απλό αναγνώστη. Ο Ρίτσαρντ Έπσταϊν (Richard Epstein) και ο Στιούαρτ Έθιερ (Stewart Ethier) έγραψαν τα σοβαρά μαθηματικά. Το Beating the Wheel (1983) του Ράσελ Μπάρναρτ (Russell Barnhart) συγκεντρώνει την ιστορία του παιχνιδιού με μεροληψία. Κανείς δεν έχει γράψει ευανάγνωστο βιβλίο για το γιατί αποτυγχάνουν τα συστήματα, επειδή χωράει σε μία σελίδα, που την έχει αυτός ο ιστότοπος.

Οι Eudaemons

Τι ξέρει η λογοτεχνία

Ότι το σύστημα είναι ένας τρόπος να νιώθεις ότι ελέγχεις. Ότι ένα κέρδος μοιάζει με γνώση. Ότι το σερί που δεν μπορεί να συνεχιστεί συνεχίζεται. Ότι ο μόνος παίκτης που πραγματικά κερδίζει είναι αυτός που βρήκε κάτι στραβό στον τροχό, και ότι πρέπει να πουλήσει γρήγορα. Ότι το τραπέζι είναι εκεί όπου ένας χαρακτήρας δείχνει ποιος είναι όταν το αποτέλεσμα δεν εξαρτάται από αυτόν. Τα μαθηματικά λένε τα ίδια πράγματα με αριθμούς· οι μυθιστοριογράφοι τα είπαν πρώτοι.

Ερωτήσεις